آرتیکولاتور تنها وسیلهای در لابراتوار است که قرار است حرکت فک بیمار را بازسازی کند. هر خطایی در انتخاب یا تنظیم آن مستقیماً به شکل تماسهای زودرس و اصلاح اکلوژن روی صندلی دندانپزشک ظاهر میشود. در عین حال گرانترین دستگاه همیشه بهترین انتخاب نیست، چون بخش زیادی از کار روزمرهی یک لابراتوار به قابلیتهای یک آرتیکولاتور تمامتنظیم نیازی ندارد. این راهنما کمک میکند سطح مناسب کار خودتان را انتخاب کنید.
هر کلاس آرتیکولاتور چه کاری میکند؟
آرتیکولاتور لولایی یا غیرقابل تنظیم فقط یک محور باز و بسته شدن دارد. هیچ حرکت جانبی و پیشروندهای را بازسازی نمیکند. پس کاربردش محدود است به کارهایی که در آنها فقط ارتفاع تماس اهمیت دارد.
آرتیکولاتور با مقادیر میانگین یک قدم جلوتر است. زاویهی مسیر کندیلی و زاویهی بنت در آن روی یک عدد میانگین جمعیتی ثابت شده و قابل تغییر نیست، اما همین مقدار حرکت پیشرونده و جانبی را تا حد قابل قبولی شبیهسازی میکند. برای بخش بزرگی از کارهای تکواحدی همین سطح کافی است.
آرتیکولاتور نیمهتنظیم اجازه میدهد زاویهی مسیر کندیلی و زاویهی بنت را بر اساس رکورد همان بیمار تنظیم کنید. این کلاس انتخاب استاندارد لابراتوارهایی است که کار پروتز کامل و بازسازی چندواحدی انجام میدهند.
آرتیکولاتور تمامتنظیم علاوه بر موارد بالا مسیر کندیلی را سهبعدی و بر اساس رکوردهای پانتوگرافیک بازسازی میکند. این دستگاهها برای بازسازیهای گستردهی تمامدهان و کارهای تحقیقاتی طراحی شدهاند. بدون رکورد کامل بیمار، هیچ مزیتی نسبت به نیمهتنظیم ندارند.
آرکون یا غیرآرکون؟
این دو اصطلاح به محل قرارگیری اجزای کندیلی اشاره دارند، و تفاوتشان بیشتر از آنکه به نظر برسد اهمیت دارد.
در طراحی آرکون کرهی کندیلی روی بازوی پایینی و حفرهی کندیلی روی بازوی بالایی قرار میگیرد، درست مشابه آناتومی واقعی فک. مزیت عملیاش این است که با باز شدن آرتیکولاتور زاویهی مسیر کندیلی ثابت میماند. آنچه در حالت باز میبینید همان چیزی است که در حالت بسته اتفاق میافتد.
در طراحی غیرآرکون ترتیب برعکس است و مسیر کندیلی به بازوی پایینی متصل میشود. این طراحی معمولاً پایدارتر است و هنگام مافلگذاری و پرس بازوها راحتتر سر جای خود میمانند، اما با باز شدن دستگاه رابطهی زاویهای تغییر میکند. برای کار پروتز متحرک این موضوع مشکلی نمیسازد و بسیاری از لابراتوارها به همین دلیل غیرآرکون را ترجیح میدهند. برای پروتز ثابت و مومیسازی اکلوزال، آرکون انتخاب دقیقتری است.
چرا بدون فیسبو یک نیمهتنظیم نصف کارش را میکند؟
نکتهای که اغلب نادیده گرفته میشود این است: تنظیمپذیری آرتیکولاتور تنها وقتی به کار میآید که کست بالا در موقعیت درستی نسبت به محور لولایی نصب شده باشد. این کار وظیفهی فیسبو است. اگر کست بالا با چشم و بر اساس میانگین نصب شود، شعاع چرخش آرتیکولاتور با شعاع چرخش فک بیمار فرق میکند و هر تغییری در ارتفاع عمودی خطای اکلوزالی میسازد.
برای خرید و اطلاعات بیشتر در مورد فیس بو اینجا کلیک کنید
به بیان ساده، خرید یک آرتیکولاتور نیمهتنظیم بدون فیسبو یعنی هزینه کردن برای قابلیتی که استفاده نخواهد شد. اگر بودجه محدود است، یک آرتیکولاتور با مقادیر میانگین به همراه فیسبو نتیجهی بهتری از یک نیمهتنظیم بدون فیسبو میدهد.
کدام کار به کدام سطح نیاز دارد؟
| نوع کار | حداقل کلاس لازم | فیسبو |
|---|---|---|
| روکش تکواحدی خلفی | مقادیر میانگین | توصیه میشود |
| بریج کوتاه | مقادیر میانگین یا نیمهتنظیم | لازم است |
| پروتز کامل و چیدن دندان | نیمهتنظیم | لازم است |
| پارسیل با اتچمنت | نیمهتنظیم | لازم است |
| بازسازی تمامدهان | نیمهتنظیم یا تمامتنظیم | ضروری است |
| ریتینر و پلاک ارتودنسی | لولایی | لازم نیست |
هنگام خرید چه چیزی را وارسی کنیم؟
- سیستم نصب کست. صفحات مغناطیسی جدا کردن و بستن دوبارهی کست را سریع میکنند و در کارهایی که چند بار کست را برمیدارید تفاوت زمانی محسوسی میسازند. صفحات پیچی ارزانترند، اما هر بار بستن احتمال جابهجایی جزئی دارد.
- قفل سنتریک و پین قدامی. این دو قطعه بیشترین سایش را در طول عمر دستگاه تجربه میکنند. قفلی که با فشار انگشت کمی بازی دارد یعنی موقعیت سنتریک قابل اعتماد نیست.
- در دسترس بودن قطعات یدکی. صفحات نصب، پین قدامی و میز گاید قدامی با گذشت زمان باید تعویض شوند. آرتیکولاتوری که قطعاتش در بازار موجود نیست، پس از چند سال از چرخهی کار خارج میشود.
- سازگاری صفحات با دستگاههای موجود. اگر قرار است چند آرتیکولاتور همزمان استفاده شوند، یکسان بودن استاندارد صفحات نصب کست را بدون نصب مجدد بین دستگاهها جابهجا میکند.
آرتیکولاتور را چطور کنترل کنیم؟
آرتیکولاتور یک ابزار مکانیکی است و مثل هر ابزار مکانیکی دیگری با استفاده دقت خود را از دست میدهد. سه کنترل ساده بیشتر مشکلات را پیدا میکند، پیش از آنکه به کار منتقل شوند.
اول: با بسته بودن قفل سنتریک و تماس پین قدامی با میز، نباید هیچ حرکتی بین دو بازو احساس شود. دوم: گچ باقیمانده روی سطح صفحات نصب باید کاملاً پاک شود، چون یک لایهی نازک گچ خشکشده کافی است تا ارتفاع عمودی تغییر کند. سوم: هر چند وقت یکبار دقت دستگاه را با یک کست آزمایشی که موقعیتش مشخص است بررسی کنید، بهویژه پس از هر جابهجایی.
پیچهای تنظیم زاویه را هم پس از هر بار تغییر دوباره سفت کنید. شل ماندن این پیچها یکی از دلایلی است که یک آرتیکولاتور سالم به تدریج نتایج غیرقابل تکرار میدهد.
جمعبندی
پیش از انتخاب، فهرست کارهای سه ماه گذشتهتان را مرور کنید. اگر بیشترشان تکواحدی بودهاند، یک آرتیکولاتور با مقادیر میانگین به همراه فیسبو انتخاب اقتصادی و کافی است. اگر پروتز کامل یا بازسازی چندواحدی بخش ثابتی از کار شماست، نیمهتنظیم آستانهی واقعی است و پایینتر از آن به اصلاح روی صندلی میرسد. تمامتنظیم تنها وقتی توجیه دارد که بتوانید رکوردهای کامل بیمار را تهیه کنید.
برای دیدن مدلهای موجود و مقایسهی مشخصات به شلف آرتیکولاتور شیوادنت مراجعه کنید. اگر بین دو مدل تردید دارید، نوع کار غالب لابراتوارتان را به ما بگویید تا راهنمایی کنیم.
